Roofs 2007-06-20 Werken op de Wadden

Op de Waddeneilanden heb je wel daken, maar geen dakdekkers: die moeten van het vasteland komen. Het werken op de Waddeneilanden levert voor deze dakdekkers de nodige logistieke problemen op. Feenstra Dakbedekking uit het Friese Boksum is zo’n bedrijf. Directeur Willem Feenstra vertelt over de extra organisatie die het werken op de Wadden met zich meebrengt.

Op de Waddeneilanden staan met name gebouwen die gerelateerd zijn aan de recreatiebranche: hotels, zwembaden, discotheken, maar ook kantoorgebouwen, voornamelijk van bedrijven die gerelateerd zijn aan de recreatie-industrie (schoonmaakbedrijven, etc.). Verder is er natuurlijk de gewone woningbouw. Genoeg dak dus dat bedekt kan worden en vervolgens moet worden onderhouden. “Het meeste werk zit hem inderdaad in de renovatie en het onderhoud,” vertelt Feenstra. “Nieuwbouw is er wat minder. Af en toe levert het wel bijzondere klussen op. Zo hebben wij onlangs het dak van de Brandaris, de vuurtoren van Terschelling, voorzien van een nieuwe dakbedekking.”

Feenstra Dakbedekking is een middelgroot dakbedekkingbedrijf met zo’n 15 medewerkers dat met name gespecialiseerd is in de verwerking van bitumineuze dakbedekkingen. Kunststof dakbedekkingen en zinkwerk hoort ook tot het takenpakket van het bedrijf. “Als je een werk op de Waddeneilanden aanneemt, moet je zorgen dat logistiek alles goed op orde is,” vertelt Feenstra. “Want je kunt niet even terug als je iets bent vergeten.”

 

Personeel
De bereikbaarheid is het grootste probleem van het werken op de Wad­den.  Feenstra: “Eerste probleem is: hoe krijg je je mensen zodanig op het werk dat er nog tijd overblijft om te werken? Je bent afhankelijk van de boottijden; zeker als er een busje met materialen en gereedschappen mee naar het eiland moet. Zonder busje kun je namelijk met de snelboot en dan ben je, als je naar Terschelling moet, binnen drie kwartier op het eiland. Anders ben je zeker een uur langer bezig. De vertrektijden van de boot zijn een ander element om rekening mee te houden, omdat de werktijden daarmee samenhangen. De eerste boot naar Terschelling vertrekt om kwart voor 10, dat zou betekenen dat je pas tegen het middaguur op het werk aanwezig bent. Na een paar uurtjes werken zou je dan weer de boot terug moeten nemen. Het is dus bijna onvermijdelijk om in de kost te gaan. Dan gaan we bijvoorbeeld de avond van tevoren ernaar toe en blijven we tot het werk af is.”

Dit legt ook een flink beslag op het privéleven van het personeel. Hoe staan de mannen daar tegenover? “De meesten vinden het wel leuk hoor,” vertelt Feenstra. “Je hebt er toch een beetje een vakantiegevoel. ’s Avonds kan het soms wel een beetje saai worden; je kan er natuurlijk wel naar het café gaan, maar dat gaat na vier avonden ook wel vervelen. Bovendien is het niet verstandig om ’s avonds veel te drinken als je de volgende morgen weer het dak op moet. Ik weet dat het personeel van sommige aannemers lid is van de plaatselijke voetbalvereniging van Terschelling. Maar wij zitten daarvoor te onregelmatig op het eiland. Naar andere eilanden, namelijk Texel, Ameland en Schiermonnikoog, gaan onze medewerkers wel elke dag heen en weer, maar dat is bijna de moeite niet: je moet ’s ochtends vroeg weg en bent ’s avonds laat thuis.”

Het gebrek aan mobiliteit levert ook problemen op bij slecht weer. “Aan het vasteland zijn er als het regent meestal wel andere klusjes te doen, een ander project, of bijvoorbeeld het magazijn opruimen. Op een Waddeneiland zit je gewoon vast op het eiland. Als het regent, is er niet iets anders dat je kunt gaan doen.”

 

Materiaal en materieel
Het is dus van essentieel belang dat de dakdekkers, als ze eenmaal op het werk zijn, alle spullen bij zich hebben. Even terug gaan om een vergeten doorvoer op te halen is er zoals gezegd niet bij. Feenstra: “Veel hangt af van de planning en voorbereiding. Een werk moet tot in de puntjes worden voorbereid want als er iets niet klopt hebben we echt een groot probleem. Alle afmetingen moeten kloppen, want er is geen mogelijkheid meer om daar later nog over te overleggen. We zorgen er dan ook voor dat we op een werk een beetje extra materiaal bij ons hebben zodat we in ieder geval niet tekort komen."

"We hebben op Terschelling vaak wel een zeecontainer om een mogelijkheid tot opslag te hebben. Ook gereedschappen nemen we dubbel mee, liefst zelfs driedubbel. Want stel dat er een schroefmachine of brander stuk gaat, dan ligt ook het hele werk stil. Dat moeten we dus koste wat het kost zien te vermijden. Er zijn wel plaatselijke installateurs aanwezig waar we goede contacten mee hebben en die we in geval van nood  kunnen inschakelen. Maar dat willen we vanzelfsprekend zoveel mogelijk voorkomen, omdat dit gevolgen heeft voor onze kosten.”

 

Weersomstandigheden
De Waddeneilanden bevinden zich in Windgebied 1, dat betekent dat de normen voor bevestigen nog veel strikter zijn dan op het vasteland. “Bij het aanbrengen van de nieuwe dakbedekking op de Brandaris, een dak op een hoogte van 55 m, hebben wij dan ook geen enkel risico genomen en elke halve meter een parker bevestigd; daar bovenop kwam een laag tegels. Dat dak waait niet zomaar weg. De veiligheid was op dit project gewaarborgd door het gebruik van een hangsteiger.”

“Ik kan me wel voorstellen dat veel dakdekkersbedrijven zeggen: 'Mij niet gezien, ik voer geen werken op de Waddeneilanden uit.' Het vergt inderdaad een heleboel van je organisatie. Nadeel is bijvoorbeeld ook dat de werken vanzelfsprekend buiten het hoogseizoen worden uitgevoerd, dus eigenlijk in een periode die wat betreft weersomstandigheden het minst gunstig is. Daar komt bij dat op Schiermonnikoog en Vlieland geen autoverkeer is toegestaan. We moeten daar dus bij een werk vijf werkdagen van tevoren een ontheffing aanvragen om daar met onze bus te mogen rijden. Dat is niet altijd even gemakkelijk in te plannen omdat de planning niet altijd loopt zoals je van tevoren had bedacht.”

Dat de omstandigheden op de Waddeneilanden verraderlijk kunnen zijn, ondervond het bedrijf nog begin dit jaar. Door een combinatie van noordwesten wind, springtij en hoog water kwam toen de haven van Terschelling onder water te staan. Daar stond net die dag een nieuw busje van Feenstra Dakbedekking geparkeerd terwijl het personeel (mét de autosleutels!) weer terug naar het vasteland was gegaan. Het busje dreigde, althans voor een groot deel, onder water te verdwijnen. Na druk telefonisch overleg is besloten het busje met behulp van een shovel op het droge te tillen. Zo liep alles nog met een sisser af, maar, zo zegt Feenstra, dat was de laatste keer dat het busje in de haven zelf werd geparkeerd.

Het werken op de Wadden brengt inderdaad een heleboel problemen met zich mee die je niet hebt als je op het vasteland een dak uitvoert. Maar Feenstra klaagt daar niet over. “Ik vind het een uitdaging een project zodanig te organiseren dat het allemaal goed verloopt. Het is een aparte tak van sport en inmiddels beheersen wij die goed.”

Wilt u deze tekst in opgemaakte vorm lezen met foto's, klik dan deze link aan, dan ontvangt u de tekst in een PDF bestand

  



Deze website wordt mede mogelijk gemaakt door:

Leveranciernaam